Ekainaren 28a ospakizunerako, memoriarako eta aldarrikapenerako eguna da. Beste urte
batez, BerdinduƟk LGTBIQ+ kolekƟboak egindako bidea aitortu nahi dugu. Gure gizartean
dagoen aniztasuna ikusgarri egin nahi dugu, eta pertsona askoren eta mugimendu sozialen
ahaleginari esker lortutako eskubideak defendatu.
Baina egun honek hausnarketarako tartea ere izan behar du. Izan ere, oraindik ere badira
egiteko dauden lanak. LGTBIQ+ kolekƟboaz multzo gisa hitz egiten badugu ere, errealitate
guzƟak ez dira baldintza berberen pean bizi.
Badira oraindik ere ikusgarritasun txikiagoa duten idenƟtateak, gorputzak eta sexuorientazioak. Askotan, gutxiago ulertzen dira eta diskriminazioa jasateko arrisku handiagoa
dute. Horien artean daude pertsona transak eta intersexualak, baita emakume lesbianak eta
pertsona bisexualak ere. Haien errealitateek oztopo handiagoak izaten dituzte aitortza osoa
lortzeko. Egoera hori ez da gizartean bakarrik gertatzen. Inklusio handiagoa egon beharko
lukeen espazio eta komunitateetan ere iraun egiten du.
Era berean, ezinbestekoa da begirada intersekzionala izatea. Diskriminazioak ez du modu
bakarrean eragiten, eta ez die pertsona guzƟei berdin eragiten. Gurutzatzen gaituzten
faktoreak askotarikoak dira. Sexu-orientazioa, genero-idenƟtatea edo gorputzak beste egoera
batzuekin uztartzen dira sarri: arrazakeriarekin, pobreziarekin, etxerik ez izatearekin,
haurtzaroarekin, desgaitasunarekin, aniztasun psikikoarekin edo bestelako bazterketa
egoerekin.
Horrek esan nahi du ez dela gauza bera LGTBIQ+ pertsona izatea laguntza-sare bat,
egonkortasun ekonomikoa edo aitortza soziala izanda, edo prekaritatean, bakardadean edo
diskriminazio anitzen erdian bizitzea. Euskadin ere bizi dira LGTBIQ+ pertsonak zaurgarritasun,
desberdintasun edo ikusezintasun egoeretan. Besteak beste, egoera administraƟbo
irregularrean dauden migratuak, kale egoeran bizi diren pertsonak, espazio
heteronormaƟboetan bizi diren adinekoak edo aniztasun psikikoa duten gazte LGTBIQ+ak.
Pertsona batzuek zailtasun handiagoak dituzte enplegua eskuratzeko, etxebizitza bat lortzeko
edo osasun-arreta jasotzeko. Beste askok ez dute espazio segururik aurkitzen, edo ezin dute
beren idenƟtatea lasaitasunez bizi espazio publikoan. HorregaƟk, Harrotasunaz hitz egiten
dugunean, eskubideez ere ari gara. Eta pertsona guzƟentzako bizi-baldintza duinez. Inork
ezkutatu beharrik izango ez duen gizartea eraikitzeaz ari gara. Inork bere burua jusƟfikatu edo
beldurrez bizi beharrik izango ez duen gizartea.
2
Azken urteetan ikusten ari gara zenbait diskurtsoek dagoeneko lortutako eskubideak zalantzan
jartzen dituztela. Era berean, espazio batzuk gero eta seguruagoak ez direla pertsona LGTBIQ+
askorentzat ere ikusten ari gara. Horren aurrean, gogorarazi behar dugu gizarteko espazio
guzƟak herritar guzƟenak direla. Eta espazio bat benetan publikoa bada, anitza izan behar du
nahitaez. Kaleak, erakundeak, ikastetxeak, kultur guneak eta komunitate espazioak pertsona
guzƟek berdintasunean egon eta parte hartu ahal izateko lekuak izan behar dira.
Aniztasuna ez da mehatxu bat, ezta salbuespen bat ere. Gure gizartearen errealitatea da, eta
denon ondarea. Gizarte irekiagoa, demokraƟkoagoa eta gizaƟarragoa eraikitzen laguntzen
digu. HorregaƟk da beharrezkoa oraindik ere ekainaren 28an ahotsa altxatzea. Ospatzea ere
erresistentzia egitea delako. LGTBIQ+ pertsona guzƟen errealitateak ikusgarri egiteak
garrantzitsua izaten jarraitzen duelako. Eta oraindik ere badirelako bazterrean geratzen diren
ahotsak, bizipenak eta beharrak.
BerdinduƟk, gure konpromisoa berretsi nahi dugu LGTBIQ+ pertsona guzƟekin, bereziki
zaurgarritasun handieneko egoeretan bizi direnekin. Lanean jarraituko dugu pertsona
guzƟentzat bidezkoagoa, inklusiboagoa eta anitzagoa izango den gizartea eraikitzeko.